Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Κυριάκο ετοιμάσου

Η κυβέρνηση καταρρέει. Πνίγεται στα λάθη της, στις εμμονές της, στην ανικανότητά της, στην έλλειψη σχεδίου και κυρίως στην παντελή αίσθηση πατριωτικής διάθεσης. Ποτέ η αριστερά δεν ήταν πατριωτική και το απέδειξε τα τελευταία δύο χρόνια.

Ό,τι κι αν βγει από το Eurogroup, τη Σύνοδο Κορυφής ή την… Εαρινή Σύναξη των αγροφυλάκων η ουσία είναι ότι αυτές τις ημέρες γράφονται οι τελευταίες σελίδες της ιστορίας του Τσίπρα και της παρέας του. Δεν ξέρουμε αν η πτώση θα γίνει σύντομα ή θα πάρει μερικούς μήνες παράταση. Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα είναι όλα πιθανά. Από τις εκλογές μέσα στο καλοκαίρι, μέχρι την αναβολή του πολιτικού τους θανάτου για αργότερα.

Όλα δείχνουν ότι ο Τσίπρας… τετέλεσται αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Η χώρα έχει συνέχεια, δεν βάζει λουκέτο επειδή θα φύγει αυτός. Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει, να ορθοποδήσει, να αναστηθεί, να βρει το δρόμο της. Γι’ αυτό είναι ώρες ευθύνης, κυρίως για τη Νέα Δημοκρατία. Είναι η ώρα που πρέπει η αξιωματική αντιπολίτευση να αρχίσει να προετοιμάζεται πυρετωδώς για να αναλάβει τη διακυβέρνηση.

Και στη φάση που βρίσκεται η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλούς διαχειριστές, αλλά σοβαρούς πολιτικούς που θα πάρουν στις πλάτες τους τη χώρα. Η ΝΔ πρέπει να είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή ή όπως θα έπρεπε να φωνάζουμε όλοι «Κυριάκο ετοιμάσου».

Η μεγάλη πρόκληση του Μητσοτάκη είναι το επόμενο διάστημα που απομένει να φτιάξει μια ισχυρή ομάδα που θα μπορέσει να φέρει την ισορροπία που χρειάζεται η χώρα. Και στα οικονομικά αλλά και στα εσωτερικά μέτωπα, στην καθημερινότητα, στην ασφάλεια, στο μεταναστευτικό.

Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει ξεκινήσει η επιχείρηση ανασυγκρότησης της ΝΔ ή καλύτερα η μεταμόρφωσή της όχι απλά σε ένα κόμμα που θα πάρει την εξουσία αλλά που θα ξέρει και τι να την κάνει.

Είπαμε. Σε δύσκολους, σε κρίσιμους καιρούς, δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλα λάθη. Ούτε από τους πολίτες, ούτε από τους πολιτικούς. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όλη η ΝΔ οφείλουν να μη διαψεύσουν τις προσδοκίες. Αυτή την ώρα χρειάζονται «Ταλιμπάν», στρατιώτες κι όχι λοχαγοί και στρατηγοί. Κανένας δεν περισσεύει και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να φυγομαχήσει.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

H ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΠΟΥ ΡΑΓΙΖΕΙ ΚΑΡΔΙΕΣ: Καζάκο κοίταξε τα δάκρυα του γιου μου…

Είναι 49 ετών, σπούδασε Ιατρική στην Πάτρα, απόφοιτος του Προτύπου Λυκείου, άσκησε την Ιατρική στο Νοσοκομείο «Αγιος Ανδρέας» στη συνέχεια στο Κέντρο Υγείας Ερυμάνθειας,

απέκτησε δύο παιδιά ον 12χρονο Φίλιππο και την 10χρονη Συμέλα, παντρεμένος με την επίσης Πατρινή Χαρά Μαργαρώνη και πέρυσι… αναγκάστηκε να φύγει για Ιρλανδία. Όπως έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια της κρίσης… χιλιάδες επιστήμονες.

Ο Δημήτρης Τσορτανίδης βρισκόταν στην Πάτρα μαζί με την οικογένειά του, όταν έμαθε πως ο πρώην καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κώστας Καζάκος μίλησε για «προδότες» (και αργότερα για «προδοσία») σε σχέση με όλους όσους εγκαταλείπουν την χώρα.

Πριν μερικές ημέρες αναγκάστηκε να πάρει και πάλι τον δρόμο της επιστροφής. Από το λιμάνι της Πάτρας για Ιταλία, από εκεί οδικώς για Γαλλία και στη συνέχεια με φέρι για Ιρλανδία. Πέντε ημέρες ταξίδι. Μάλιστα ο αποχαιρετισμός στην Πάτρα ήταν ιδιαίτερα δύσκολος. Ο μεγάλος του γιος δάκρυσε που έφευγε, η μητέρα του, του σκούπιζε το πρόσωπο την ώρα που χαιρετούσε τους συγγενείς του. Πλέον τα δύο παιδιά πηγαίνουν σε Ιρλανδικό Σχολείο, αφού στην πόλη Ενις όπου διαμένουν δεν υπάρχει ελληνικό (μόνο στο Δουβλίνο υπάρχει ελληνικό). Η ζωή τους άλλαξε μέσα σε ένα χρόνο, από τότε που έφυγαν από την πατρίδα για την ξενιτιά!

Ο Δημήτρης Τσορτανίδης έγραψε ένα συγκλονιστικό ποστ – αφιερωμένο στον Καζάκο. Μία απάντηση που όφειλε να κάνει ως Πατρινός που αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα του, στα 48 του χρόνια. Και να υποχρεώσει και τα παιδιά του να εγκαταλείψουν τους φίλους και τους συγγενείς και να αλλάξουν την ζωή τους, ζώντας πλέον στην χώρα της Βόρειας Ευρώπης η οποία αν και το 2010 «μέλος» των χωρών που αντιμετώπιζαν κρίση (PIGS – «γουρούνια» – Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία) σήμερα «τρέχει» με απίστευτους ρυθμούς ανάπτυξης και κατάφερε μέσα σε επτά χρόνια να ξεπεράσει ακόμη και την Γερμανία σε κατά κεφαλήν εισόδημα.

Η συγκλονιστική επιστολή

Σου χαρίζω τα δάκρυά μας . Ναι Κώστα Καζάκο . Στα χαρίζω . Κι ας μην τ’ αξίζεις ίσως .

Παιδί ακόμα σε θυμάμαι απ’ τις ασπρόμαυρες ταινίες . Σε θυμάμαι που νηστικός ζητάς να φας . Δε θυμάμαι σε ποια ταινία , ίσως κάποιος φίλος να θυμάται καλύτερα . Ο πιτσιρικάς , που του ζητάς φαϊ , σου απανταει με αφοπλιστική ειλικρίνεια «Είχαμε φασόλια και τα φάγαμε». Τόσο εντύπωση μου έκαναν τα λόγια που ακόμα τα θυμάμαι . Σαράντα τόσα χρόνια αργότερα σου ξαναλέω αυτή τη φράση .

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ – ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΕΝΟ ΤΟΠΙΟ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ
Είχαμε φασόλια και τα φάγαμε . Δεν έμεινε τίποτα .

Ακολουθώντας πολιτικές και νοοτροπίες που μας οδήγησαν στο σημερινό τέλμα , βρεθήκαμε αντιμέτωποι με χρέη που μας πνίξαμε . Ποτέ δε θα μάθουμε το γιατί . Προφανώς δε συμφέρει κανέναν. Ποτέ κανείς δε θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις . Ποτέ κανείς δε ζήτησε συγγνώμη απο τον ελληνικό λαό . Ποτέ κανείς δεν αναγνώρισε την άθελή του ( ή πρός ίδιον συμφέρον ) ΠΡΟΔΟΣΙΑ του.

Μαζί τα φάγαμε , αλλά κάποιοι χόρτασαν για πάντα . Μη λέμε τη μισή αλήθεια . Κι εμείς κλαίμε , πάνω στο καράβι που μας πηγαίνει μακριά . Κλαίμε για μας , κλαίμε για αυτούς που μένουν πίσω και κουνούν μαντήλια , κλαίμε για την Ελλάδα . Όμως Ελλάδα δεν είναι οι κυβερνήσεις της , οι πολιτικοί της , το οργανωμένο κράτος . Ελλάδα είναι οι άνθρωποι , ο τόπος , τα άγια τούτα χώματα.

Μη νομίζεις πως έχουμε το σύνδρομο της Στοκχόλμης και έχουμε συναισθήματα γι’ αυτό που μας πλήγωσε τόσο βαθιά . Αγαπάμε τα λουλούδια της , τα ηλιοβασιλέματά της , τα βουνά της , τις θάλασσες . Αγαπάμε την τέχνη της , τη μουσική της . Αγαπάμε όλους αυτούς που μας μεγάλωσαν στην αγκαλιά της. Αγαπάμε κι εσένα Κώστα Καζάκο, γιατί είσαι κομμάτι μας .

Δε φύγαμε για να πλουτίσουμε , ούτε να κάνουμε καμιά dolce vita. Φύγαμε για να ζήσουμε . Κι όπου να πάμε θα είμαστε Έλληνες . Βλέπεις η Ελλάδα είναι τόσο μεγάλη που ο χώρος είναι μια διάσταση που δεν την περιορίζει . Είναι πάνω από μας , μια δύναμη ασύγκριτη κι ασυγκράτητη συνάμα.

Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά . Φτάνει όμως . Το’ πιασες το νόημα . Κι αν δεν το’ πιασες καλά κοίτα τις φωτογραφίες που είναι πάνω στο καράβι . Το καράβι που μας πήγε μακριά . Κοίτα τη γυναίκα μου που σκουπίζει τα δάκρυα του γιού μου . Κοίτα την κόρη μου που χαιρετά με όλη της τη δύναμη . Κοίτα τους ανθρώπους μας πίσω απ’ τα κάγκελα . Κοίτα κι εμένα ,που δε φαίνομαι ,και απλά απαθανατίζω τις στιγμές , σα να συμβαίνει σε κάποιον άλλον . Κοίτα και θα νιώσεις τα υγρά δάκρυα στα μάγουλα . Κοίτα στα μάτια τους «προδότες».